1 Kasım 2012 Perşembe

DEJAVU


Kalp parçalanmış, ne sağ yanı, ne de sol yanı sağlam sağlıklı.
Hayat diye oynanan oyunda yorgun mu düştü bu çağda?
Beklentilerden mi yara aldı, beklenenlerden mi?
Kalbe ulaşan damarlardan kan akmıyor gibi artık, sanki acı süzülüyor usul usul..
İnsan her dinlediği şarkının hikayesinde kendisini mi bulur böyle delirmiş gibi?
Her sorunsalın içinde sadece sorunlar mı cevap olabiliyor?
Her gidenin ardından, katran karası acımı dökülüyor oluk oluk kalpten?
Ayaklarım ıslak artık ama, ne yağmurdan, ne de küçük çaylardan.. Islak ve üşüyor ayaklarım, çıplak olan tüm vücudum gibi, üşüyorlar çünkü yalnızlar..
Ve işte yine aynı sonlar..
Sanırım yaşamın belli evreleri sadece dejavulardan ibaret, giriş ve gelişmeleri yaşamadan sonuca varan hikayelerin, figüranlığından sıkıldım.
Bir kaç saniye görünüyor, çok önemli rollerdekilere yardım ediyor, asıl kahraman olması gerekenlere saygı gösterilmeyen küçük prodüksiyonlar da kaybolup gidiyorum.. Yarım kalmaya alışığım bu yazdığım ve daha önce başlayıp tamamlayamadığım her yazı gibi..
Sanırım yine kalbe kalan üç adet nokta, “ayrı ayrı” ama bir arada...


Kenan Ergin.. (Deneme)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder